ARKADAŞLIK ÜZERİNE DÜŞÜNCELER - Muzaffer KOLİK

6 Ocak 2019 Pazar

Arkadaşım, ben göründüğüm gibi değilim. Görünüşüm, giysilerim, beni  senin sorularından ve seni  de benim ihmalkarlığımdan koruyan, özenle dokunmuş giydiklerimdir.

Arkadaşım, içimdeki ‘’ben’’ sessizliğin hücresinde tutsaktır. Unutulan, farkına varılamayan ve erişilemeyendir.

Ne söylediğime koşulsuz inanmanı ne de yaptıklarımı sorgulamadan kabullenmeni isterim.

Çünkü sözlerim, benim düşüncelerimin fotoğrafıdır. Dikkatle bakarsan  eğer  o  karelerde  ürpertici bir şekilde yalnızlığım  kronikleşmiştir.

Sen beni sığ ve tatlı sularda yüzerken gördün hep…

Benim  okyanuslardaki derin yalnızlıklarımdan hiç haberdar olmadın…

Arkadaşım, sen benimleyken gündüz olan, ben seninleyken gecedir diye içine hiç kuşku düştü  mü ?

Sen benimle ‘’uçmağa’’ doğru  yükseldiğinde ,  benim ‘’tamuya’’ doğru  indiğimi ‘’albız’’ senin  yüreğine ‘’od’’ olarak düşürmedi  mi ?

Arkadaşım, işin aslı, sen iyi, hoşgörülü ve bilgesin;  Hatta mükemmelsin. Ben seninle birlikte iken senin    gibi konuşuyorum. Fakat mazeretim var: Asabiyim ben…   Asabiyet, delirmenin bir alt derecesidir, unutma…

Susarak örtmeye çalışıyorum, deliliğimi…  Maskeliyorum, gizliyorum…

İşin özü  ‘’ veli’’ olmaya uğraşıyorum…        Şeyh  Edebali’nin hikmet buyurduğu gibi :  ‘’ Deli olmadan, Veli olunmaz’’ …      Vesselam.

 

Görüşlerinizi Bildirin

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

YAZARIN DİĞER YAZILARI